Zaburzenia krążenia

Miłorząb, który po raz pierwszy pojawił się na terenie północnych Chin około 200 milionów lat temu, to najstarszy żyjący gatunek drzewa na Ziemi. Miłorząb zniknął prawie całkowicie podczas ostatniej epoki lodowcowej, ale nieliczne egzemplarze, które przetrwały, stały się przodkami drzew stosowanych przez człowieka w celach leczniczych. Około 4000 lat temu azjatyccy zielarze zaczęli badać lecznicze własności miłorzębu. Najwcześniejsza wzmianka o tej roślinie pojawia się w ważnym chińskim tekście medycznym z 1436 roku n.e. (epoka dynastii Ming). Od tego czasu miłorząb ceniony był w całych Chinach ze względu na własności lecznicze, zwłaszcza jako lek przeciw astmie. W 1730 roku sprowadzono go do Europy, gdzie stał się popularny nie tylko ze względu na własności lecznicze, lecz także jako drzewo ozdobne. Dopiero niedawno roślina ta wzbudziła zainteresowanie naukowców na Zachodzie. W ciągu ostatnich 20 lat opublikowano setki prac naukowych wychwalających zalety miłorzębu. Standaryzowany wyciąg z tej rośliny zastosowano w Niemczech w leczeniu wielu schorzeń - od zaburzeń krążenia do kłopotów z pamięcią. Dziś miłorząb uprawia się na plantacjach w Stanach Zjednoczonych, Europie, Japonii i Korei Południowej. Z liści, po wysuszeniu i zmieleniu, produkuje się skoncentrowany wyciąg, sprzedawany w postaci płynnej albo stałej.